Αυτό το Blog είναι ένας χώρος για να μοιραστείτε τις εμπειρίες, τις απόψεις και τις προτάσεις σας για το νησί. Εδώ θα βρείτε άρθρα, φωτογραφίες, και βίντεο από όλο το νησί της Λέσβου.
Το υψηλομέτωπο είναι οικισμός στα βόρεια της Λέσβου Διοικητικά ανήκει στο δήμο δυτικής Λέσβου της περιφερειακής ενότητας Λέσβου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 96 κατοίκους. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 400 μέτρων από τη θάλασσα. Οι κάτοικοι του χωριού συνήθως ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την περιποίηση και το μάζεμα των ελιών.
Το χωριό έχει δύο ταβέρνες στην είσοδο του χωριού όπου το καλοκαίρι και ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες αν είστε περαστικοί από εκεί μπορείτε να πιείτε το ούζο σας και να απολαύσετε την Μαλέγκα (η οποία στην τοπική διάλεκτο είναι η ψητή προβατίνα) για την οποία φημίζεται το χωριό.
Ο ναός του Ταξιάρχη στην είσοδο του χωριού είναι ένα διατηρητέο μνημείο που χτίστηκε το 1807. Πρόκειται για μια τρίκλιτη βασιλική από σκούρο τραχείτη, με τρεις κόγχες και τρεις Αγιες Τράπεζες. Το εσωτερικό του ναού κοσμεί ένα πολύ ωραίο ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο, που αποδεικνύει την αισθητική και την τέχνη των δημιουργών του.
Το χωριό έχει ένα ιστορικό ξωκλήσι, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο. Το ξωκλήσι κατασκευάστηκε το 1954 και βρίσκεται δυο χιλιόμετρα μακριά από το χωριό. Στο σημείο αυτό υπήρχε μια παλαιοχριστιανική βασιλική του τρίτου αιώνα, από την οποία διατηρούνται μόνο κάποια ερείπια. Μπορεί κανείς να δει τις βάσεις των κιόνων και κάποια αρχιτεκτονικά στοιχεία που είναι είτε σκορπισμένα στη γύρω περιοχή είτε ενσωματωμένα στο ξωκλήσι.
Πολύ κόσμο συγκεντρώνει το Υψηλομέτωπο στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, στις 17 Ιουλίου το εκκλησάκι της οποίας Βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το χωριό.
Το χωριό έχει μια πλούσια ιστορία και παράδοση, καθώς στην περιοχή του υπήρχε ένας μουσουλμανικός μαχαλάς, ο οποίος διατηρεί ακόμη τον μιναρέ, το λουτρό και τη στέρνα του Ασλάνη. Το χωριό διαπερνά ο κεντρικός δρόμος Στύψης– Πελόπης, που συνδέει τα γύρω χωριά και οδηγεί στην κορυφή του βουνού. Στην πλατεία του χωριού υπάρχει μια πηγή με νερό που βγαίνει από το στόματα ενός πέτρινου λιονταριού. Εδώ κάποτε λειτουργούσαν φούρνοι για την επεξεργασία των δαμάσκηνων, των κυριότερων προϊόντων της περιοχής. Το χωριό έχει μια όμορφη αρχιτεκτονική, με πέτρινα σπίτια και πλακόστρωτα σοκάκια. Στην είσοδό του βρίσκεται μια τρίκλιτη βασιλική εκκλησία, με επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Κοντά στο χωριό υπάρχει και μια παλαιοχριστιανική εκκλησία, που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος. Το Υψηλομέτωπο είναι ένας ιδανικός προορισμός για όποιον θέλει να γνωρίσει τη φύση, την ιστορία και την παράδοση της Λέσβου.
Αν θέλετε να απολαύσετε τη φύση και την παράδοση, μην χάσετε την ευκαιρία να επισκεφθείτε το χωριό. Θα θαυμάσετε τα πλακόστρωτα σοκάκια που διασχίζουν το τοπίο γεμάτο δέντρα και φρούτα, όπως δαμασκηνιές, καρυδιές, πλατάνια, συκιές και ροδιές. Θα νιώσετε την ιστορία και την κουλτούρα του τόπου μέσα από τα πέτρινα σπίτια που αποπνέουν γοητεία και αρχοντιά. Και φυσικά, θα εκπλαγείτε όταν δείτε το παλιό σχολείο του χωριού, που στέκεται υπερήφανο με τη μεγάλη αυλή και τη θέα.
Στη συνέχεια ξεκίνησε η περιπλάνηση μας μέσα στα γραφικά πέτρινα σοκάκια χωριού, Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκαναν οι κρήνες του χωριού όπου στα Τουρκικά ονομάζονται çeşme και οι οποίες βρίσκονται στην περιοχή από την περίοδο πού που κατοικούσαν στο χωριό οι οθωμανοί, με την παλαιότερη να χρονολογείται γύρω στο 1830 Όπου στο χωριό κατοικούσαν δύο κοινότητες από χριστιανούς και οθωμανούς, έχρι την απελευθέρωση της Λέσβου την 8η Νοεμβρίου 1912 όπου στις 7 ώρα το πρωί μπροστά στη Μυτιλήνη βρίσκοταν ο ελληνικός στόλος: Τα θωρηκτά «Αβέρωφ», «Σπέτσαι», «Ύδρα», «Ψαρά», τα αντιτορπιλικά «Ιέραξ», «Νίκη», «Ασπίς», τα τορπιλοβόλα «12» και «14», το πλοίο εφοδιασμού «Κανάρης» και το επίτακτο «Πέλοψ». Αργότερα έφθασαν το «Καλουτάς», το «Ισμήνη», το εύδρομο «Αρκαδία» και άλλα βοηθητικά πολεμικά με επικεφαλης τον ναύαρχο Κουντουριώτη.
Η Πελόπη είναι ένα γραφικό χωριό στο νομό Λέσβου, που ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου. Βρίσκεται σε μια καταπράσινη περιοχή κοντά στον ποταμό Τσικνιά, που τρέχει μέσα από το χωριό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 347 κατοίκους, που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Το χωριό έχει μια πλούσια ιστορία και παράδοση. Στο παρελθόν, αποτελούσε ένα σύμπλεγμα 17 μικρών χωριών, που είχαν δημιουργηθεί για να προστατευθούν από τις επιδρομές των πειρατών. Όμως, όταν βρήκαν μια ασφαλή και ευφορική τοποθεσία στη σημερινή θέση του χωριού, εγκατέλειψαν τα παλιά τους σπίτια και μετακόμισαν εκεί. Τότε, ονόμασαν το νέο τους χωριό Γέλια, για να εκφράσουν τη χαρά και την ανάκουφή τους. Μία άλλη εκδοχή λέει ότι το χωριό πήρε το όνομά του από τη λέξη Ιέλια, που σημαίνει φως, λόγω της λάμψης του ηλίου που φωτίζει τη γη.
Μετά το δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, το χωριό αλλάζει όνομα και γίνεται Πελόπη, προς τιμήν ενός αρχαίου βασιλέως Πέλοπα που λέγεται να πέρασε από εκεί. Η Πελόπη διαθέτει μερικά αξιοθέατα, όπως μία βυζαντινή εκκλησία, και μία γέφυρα από τη βενετσιάνικη εποχή. Επίσης, φημίζεται για τα παραδοσιακά του προϊόντα, όπως το τυρί, το μέλι και το λάδι.
Το χωριό της Πελόπης, που ονομάζεται επίσης και Γέλια, βρίσκεται στο βόρειο μέρος της Λέσβου και είναι ένας παραδοσιακός οικισμός με πλούσια ιστορία και φυσική ομορφιά. Ένα από τα αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός των Ταξιαρχών, που κτίστηκε το 1834 και εγκαινιάστηκε από τον μητροπολίτη Μηθύμνης Ιάκωβο. Ο ναός διαθέτει όμορφες εικόνες που φιλοτεχνήθηκαν από τον αγιογράφο Κυριαζή, καθώς και ένα ψηλό καμπαναριό που προσθέθηκε το 1870. Ο ναός περιβάλλεται από έναν επιβλητικό αυλότοιχο που του δίνει μια κάστρινη όψη.
Στο ναό των Ταξιαρχών τιμάται επίσης ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, για τον οποίο υπάρχει ένα ειδικό προσκυνητάρι με το Ιερό λείψανο του. Κάθε χρόνο, στις 11 Ιουνίου, γίνεται μεγάλη γιορτή στη μνήμη του αγίου, με λιτάνευση της εικόνας του στους δρόμους του χωριού.
Από το χωριό της Πελόπης μπορεί κανείς να απολαύσει τη θέα του ποταμού που ρέει από το βουνό του Λεπέτυμνου και να δει το γραφικό γεφύρι που συνδέει τις δύο όχθες. Ο ποταμός είναι γεμάτος νερό και φυτά και δημιουργεί μια όμορφη αντίθεση με το σκληρό τοπίο των βουνών.
Απολαμβάνοντας τη θέα με τον Άι-Λια στην κορυφή του ψηλότερου βουνού της Λέσβου, αναφερθήκαμε στην προέλευση των ονομασιών του χωριού:
- Ο Μητροπολίτης Μηθύμνης Γαβριήλ, το 1640, καταγράφει το όνομα Γέλοια με εβδομήντα οίκους χριστιανών και κανένα Αγαρηνών.
- Ο Σταυράκης Αναγνώστης, το 1850, ερμηνεύει: Αγέλια ή Γέλια από το Αγ’ Ηλία, Αγήλια, Αγέλια ή διότι έχει κατοίκους (τους Τούρκους ως επί το πολύ) με αγέλας (αγήλια, μάνδρας).
- Ο Σταύρος Τάξης, το 1909, το αναφέρει ως Γέλοια με 260 οικογένειες με τις 60 οθωμανικές.
- Στέφανος Βυζάντιος τον 6ο μ.Χ. αιώνα καταγράφει μια γειτονική Πελόπη ως κώμη της Λυδίας προς την Φρυγία, όπου ο κάτοικός της ονομαζόταν Πελοπεύς. Το όνομά της η Πελόπη το πήρε από τον Πέλοπα γιο του Βασιλιά της Φρυγίας της Μικράς Ασίας, που πέρασε πριν από τον Τρωικό Πόλεμο από τη Λέσβο, όταν έφυγε για να πάρει μέρος στους αγώνες που διοργάνωσε ο Βασιλιάς των Μυκηνών και με δόλο κατέλαβε τον εκεί θρόνο δίνοντας και το όνομά του στην Πελοπόννησο.
- Ο Μάκης Αξιώτης αναφέρει πως σε τούρκικο φιρμάνι του 1796 γράφεται με το όνομα Πελέμπε, παραπλήσιο εκείνου της Πελόπης και ορίζεται σε αυτό ότι θα πληρώνουν οι κάτοικοι μόνο 250 γρόσια επειδή θα παρατηρούν από την τοποθεσία «Βίγλα» των 968 μέτρων σε συνεχή βάρδια για τυχόν επιδρομές των πειρατών στο νησί.
Κάθισα σε ένα από τα καφενεία του χωριού για να απολαύσω ένα καραφάκι ούζο με τους φίλους μου. Το ούζο συνοδευόταν από μια πλούσια ποικιλία μεζέδων, όπως ντόπιο κρέας κοκκινιστό, τηγανητές πατάτες, σαλάτα με ελιές και φέτα, και φυσικά φρέσκο ψωμί. Το σύνολο κόστιζε μόνο εννέα ευρώ και ήταν πεντανόστιμο.
Στην Πελόπη ξεκινά τριήμερο πανηγύρι με εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Προφήτη Ηλία. Το εκκλησάκι του προφήτου βρίσκεται στη κορυφή του λεπετύμνου με θέα όλο το νησί. Οι εκδηλώσεις του πανηγυριού ξεκινούν στις 18 Ιουλίου με περιφορά της εικόνας του αγίου από ιππείς και αμαζόνες να ιππεύουν τα όμορφα στολισμένα άλογα τους. Στις 19 Ιουλίου το βράδυ ξεκινάει γλέντι στη πλατεία του χωριού με όλους τους κατοίκους καθώς και από ολόκληρο το νησί είτε με άλογα είτε με τα πόδια θα ανέβουν στο εξωκλήσι τα χαράματα της 20ης Ιουλίου για να προσκυνήσουν την εικόνα του προφήτου. Τα ξημερώματα θα πραγματοποιηθεί η θεία λειτουργία και στη συνέχεια θα μοιραστεί το παραδοσιακό κισκέκ. Νωρίς το βράδυ στο χωριό 21:00 αρχίζει ένας διαγωνισμός ομορφιάς αλόγων.
Το χωριό διαθέτει μια μικρή πλατεία με έναν αιωνόβιο πλάτανο, και μερικά πέτρινα σπίτια που διατηρούν το χαρακτήρα τους. Είναι περιτριγυρισμένο από ελαιώνες και βουνά, και προσφέρει πολλές ευκαιρίες για πεζοπορία, ποδηλασία και άλλες δραστηριότητες στη φύση. Είναι επίσης κοντά σε άλλα γραφικά χωριά της Λέσβου, όπως η Κάπη, η Πέτρα και ο Μόλυβος, όπου μπορεί κανείς να γευτεί την τοπική κουζίνα, να επισκεφθεί τα μουσεία και τα μνημεία, και να απολαύσει τη θάλασσα και τον ήλιο.
Η Ιερά Μητρόπολης Μυτιλήνης και Μηθύμνης τίμησαν τους Αγίους της Λέσβου με μια σειρά εκδηλώσεων και πανηγυρικών λειτουργιών, που διήρκεσαν από τις 11 έως τις 18 Ιουνίου 2023.
Το αποκορύφωμα των εορτασμών ήταν η μεγαλοπρεπής και κατανυκτική Λιτάνευση των Ιερών Λειψάνων και των Ιερών Εικόνων των Αγίων, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου χοροστατούντων των Μητροπολιτών Μηθύμνης Χρυσοστόμου και Μυτιλήνης Ιακώβου, Σερρών κ. Θεολόγου και Λήμνου Αγίου Ευστρατίου κ. Ιερόθεου.
Οι άγιοι της Λέσβου οι οποίοι μαρτύρησαν για την πίστη τους στον Χριστό κατά διάφορες εποχές και περιστάσεις. Μερικοί από αυτούς γεννήθηκαν στο νησί, μερικοί ήρθαν από άλλα μέρη και μερικοί εκοιμήθηκαν εδώ μετά από μακρά ασκητική ζωή. Οι άγιοι της Λέσβου είναι παραδείγματα αγάπης, υπομονής, ταπεινότητας και θάρρους, που φωτίζουν την ιστορία και την πνευματικότητα του νησιού. Η μνήμη τους εορτάζεται κάθε χρόνο στη Μυτιλήνη.
Στη λιτανεία συμμετείχαν πλήθος πιστών και σωμάτων ασφαλείας, καθώς και η μπάντα της 98 ΑΔΤΕ, που έδινε μια στρατιωτική νότα στην πομπή. Η λιτανεία ξεκινάει από το ιερό ναό του Αγίου Θεράποντα, όπου τελείται ο εσπερινός, στην συνέχεια γίνεται δέηση και αρτοκλασία στην προκυμαία της Μυτιλήνης, και καταλήγει στον Μητροπολιτικό ναό. Κατά τη διάρκεια της λιτανείας, φέρονται με ευλάβεια τα λείψανα και οι εικόνες των αγίων της Λέσβου, που είναι 45 στον αριθμό, όπως ο Άγιος Γεώργιος Μυτιλήνης, ο Σημειοφόρος (821 μ.Χ.), η Αγία Θεοκτίστη η Μηθυμναία, Άγιος Θεοφάνης Σιγριανής (1000 μ.Χ.), Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος (1795 μ.Χ.), Αγία Θεοκτίστη η Μηθυμναία, Αγία Ευπρέπεια και φυσικά οι γνωστοί σε όλους μας Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη.
Η λιτανεία των αγίων της Λέσβου είναι επίσης μια ευκαιρία για να αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα από το παράδειγμα των αγίων, που υπέφεραν και αγωνίστηκαν για τη δόξα του Θεού και τη σωτηρία των ανθρώπων. Είναι, τέλος, μια ευκαιρία για να ενωθούμε ως λαός και να εκφράσουμε την αγάπη μας προς το νησί μας, που είναι ένας τόπος ιστορίας, πολιτισμού και ομορφιάς.
Η Αγία Παρασκευή είναι ένας γραφικός οικισμός στο κέντρο της Λέσβου, που περιβάλλεται από καταπράσινους ελαιώνες και διατηρεί την παραδοσιακή του όψη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 98 μέτρων και απέχει 39 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού, τη Μυτιλήνη, 9 χιλιόμετρα από την Καλλονή και 11 χιλιόμετρα από τον Μανταμάδο.
Ο πληθυσμός της Αγίας Παρασκευής ανέρχεται σε περίπου 2.400 άτομα, που ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκομία και τη γεωργία. Το χωριό διαθέτει υποδομές για τους επισκέπτες, όπως εστιατόρια, καφέ και μίνι μάρκετ.
Αξίζει να περιηγηθείτε στους δρόμους της Αγίας Παρασκευής και να απολαύσετε την αρχοντιά των πέτρινων σπιτιών και των αρχοντικών, που μαρτυρούν την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου. Επίσης, μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το κτίριο των εκπαιδευτηρίων, που λειτουργούσε ως σχολή για τους νέους της περιοχής, το δημαρχείο, που είναι ένα ωραίο δείγμα νησιώτικης αρχιτεκτονικής, και τα παλαιά ελαιοτριβεία, που αποδεικνύουν τη σημασία της ελαιοπαραγωγής για την οικονομία και τη ζωή των κατοίκων.
Αν θέλετε να γνωρίσετε την ιστορία και την παράδοση της Λέσβου, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο όμορφες ελληνικές νήσους, τότε δεν πρέπει να χάσετε την ευκαιρία να επισκεφθείτε το Μουσείο της Ελιάς στην Αγία Παρασκευή. Το μουσείο είναι φτιαγμένο μέσα σε ένα αναπαλαιωμένο παλιό λιοτρίβι και σας προσφέρει μια μοναδική εμπειρία γνώσης και απόλαυσης. Θα μάθετε τα πάντα για την ελιά και το ελαιόλαδο, από την καλλιέργειά τους, τη συγκομιδή, την επεξεργασία, τη διατήρηση και τη χρήση του στη διατροφή και τη φαρμακευτική. Θα δείτε επίσης πώς λειτουργούσε το λιοτρίβι και θα δοκιμάσετε διάφορα προϊόντα από ελιές και ελαιόλαδο.
Μετά την επίσκεψή σας στο μουσείο, μπορείτε να απολαύσετε τη φύση και τη γαστρονομία του χωριού. Στα καφενεία του χωριού θα απολαύσετε ουζάκι με ντόπιους μεζέδες και παραδοσιακό ελληνικό καφέ στη χόβολη. Θα γευθείτε επίσης ντόπιο μέλι, λαδοτύρι, λικέρ με ούζο.
Άλλα αξιοθέατα που μπορείτε να επισκεφθείτε είναι το γεφύρι της Κρεμαστής, τον ναό του Ταξιάρχη που έχει χτιστεί το 1856 και το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής που είναι χτισμένο μέσα σε ένα βράχο.
Η Αγία Παρασκευή είναι ένας τόπος που συνδυάζει αρμονικά τη φύση, τη γαστρονομία και τον πολιτισμό. Είναι ένας τόπος που σάς προσκαλεί να τη γνωρίσετε και να την αγαπήσετε.
Ο οικισμός της Αγίας Παρασκευής αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό τόπο, όπως αναγνώρισε ομόφωνα το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων. Πρόκειται για έναν παραδοσιακό οικισμό με πλούσια αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά, που αντανακλά τη μακρά και πολυποίκιλη ιστορία του νησιού. Ο οικισμός βρίσκεται σε μια στρατηγική τοποθεσία, στο κέντρο του νησιού και κοντά στον κόλπο της Καλλονής, που αποτέλεσε σημείο επαφής και εμπορίου με διάφορους λαούς και πολιτισμούς. Η περιοχή κατοικείται αδιάλειπτα από τον 7ο αιώνα π.Χ., όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα μνημεία που διασώθηκαν. Η ανάδειξη του οικισμού ως ιστορικό τόπου συμβάλλει στη διαφύλαξη και την προβολή της ταυτότητας και της μνήμης του νησιού.
Στην Αγία Παρασκευή Λέσβου βρίσκεται ένας από τους πιο πλούσιους και διατηρημένους οικισμούς της Ελλάδας, με μια μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο οικισμός αναπτύχθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα, χάρη στην ευημερία που επέφερε η ελαιοκομία. Σήμερα, στην περιοχή υπάρχουν 1.564 κτίρια, πολλά εκ των οποίων αποτελούν δείγματα λαϊκής και νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.
Μερικά από τα πιο σημαντικά και εντυπωσιακά κτίρια της Αγίας Παρασκευής είναι: τα Εκπαιδευτήρια (1925), που λειτουργούν ως δημοτικό σχολείο και δημοτική βιβλιοθήκη, το δημαρχείο (1930), που στεγάζεται στην πρώην οικία του εφοπλιστή Λημνιού, το Κοινοτικό Ελαιοτριβείο (1910), που μετατράπηκε σε μουσείο βιομηχανικής ελαιουργίας και φιλοξενεί μηχανές και εξοπλισμό από την εποχή του χρυσού αιώνα της ελαιοπαραγωγής.
Η αξία και η σπουδαιότητα του οικισμού αναγνωρίστηκε πρόσφατα από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, που χαρακτήρισε την περιοχή ως ιστορικό τόπο. Με αυτόν τον τρόπο, διασφαλίζεται η προστασία και η ανάδειξη της κληρονομιάς της Αγίας Παρασκευής, που αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής σύνθεσης στην Ελλάδα.
Η Καλλονή είναι ένας πληθυσμιακά μεγάλος οικισμός στο κέντρο της Λέσβου, 40 χλμ. μακριά από την πρωτεύουσα Μυτιλήνη. Βρίσκεται σε μια εύφορη πεδιάδα και έχει 1.732 κατοίκους (2001). Είναι η έδρα του Δήμου Δυτικής Λέσβου και το 2ο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του νησιού.
Διαθέτει σύγχρονες υποδομές και υπηρεσίες, όπως Δ.Ο.Υ., Δ.Ε.Υ.Α., Κ.Ε.Π., Αστυνομικό Τμήμα, Δημοτικό Θέατρο και Κέντρο Υγείας, το οποίο πρόκειται να γίνει μικρό νοσοκομείο. Έχει επίσης πλήρη εκπαιδευτικά ιδρύματα, από Δημοτικό μέχρι ΤΕΕ. Είναι το 2ο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του νησιού και το 3ο του νομού.
Στην περιοχή της Καλλονής καλλιεργούνται ελαιόδεντρα, οπωροφόρα δέντρα, πατάτες, καρπούζια, αμπέλια και εσπεριδοειδή. Διαθέτει επίσης Δημοτικό Στάδιο για ποδόσφαιρο και στίβο και φιλοξενεί την ποδοσφαιρική ομάδα της Α.Ε.Λ. Καλλονής, που αγωνίζεται στην Α' Εθνική.
Είναι γνωστή για την επίνειό της, τη Σκάλα Καλλονής, που αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στο νησί, λόγω της μεγάλης αμμώδους παραλίας της, που έχει βραβευτεί με τη Γαλάζια Σημαία. Στη Σκάλα Καλλονής υπάρχουν πολλές ξενοδοχειακές μονάδες και εστιατόρια, που προσφέρουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες και γεύσεις.
Η Καλλονή έχει μια μακρά και πλούσια ιστορία, που φαίνεται από τους αρχαιολογικούς χώρους που βρίσκονται στην περιοχή. Μερικά από αυτά είναι η Αρχαία Αρίσβη, μια από τις επτά αρχέγονες πόλεις της Λέσβου, που είχε συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο, η Πύρρα, μια ακόμη αρχαία πόλη που κατέπεσε από σεισμό και τα παλιρροϊκά κύματα, ο ναός των Μέσων, ένα ελληνιστικό λατρευτικό συγκρότημα, τα Μάκαρα και η Αποθήκη, δύο αγροτικές περιοχές της Άγρας, που φέρουν τα χνάρια των αρχαιότητων.
Σήμερα, η Καλλονή είναι μια σύγχρονη κωμόπολη με 1.732 κατοίκους (2001), που συνδέεται με τους γύρω οικισμούς της Αρίσβης (465 κ.) και των Δάφιων (851 κ.), δημιουργώντας μια ενιαία πολεοδομική ζώνη. Είναι ένας ζωντανός τόπος, που διατηρεί την παράδοσή της και τη φιλοξενία της, προσελκύοντας επισκέπτες από όλο τον κόσμο.
Η Καλλονή ήταν μία από τις πιο ακμαίες και σημαντικότερες πόλεις της μεσαιωνικής εποχής στη Λέσβο. Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από το κάστρο που χτίστηκε στην κορυφή του λόφου "Παλαιόκαστρο", το οποίο είχε θέα στον κόλπο της Καλλονής και προστάτευε τους κατοίκους από τις εχθρικές επιδρομές. Στην πόλη υπήρχαν πολλά μνημεία και ναοί, όπως ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο λόφο "Σκεπαστός", που διατηρεί ακόμα μέρος των τοιχογραφιών του. Η Καλλονή είχε εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις με άλλες πόλεις της Λέσβου και της Μικράς Ασίας, όπως φαίνεται από τα ευρήματα που βρέθηκαν στις τοποθεσίες "Ίσσα", "Τριάντα" και άλλες. Η πόλη υπέστη συχνές καταστροφές από σεισμούς, πυρκαγιές και πολέμους, αλλά διατήρησε τη σημασία της μέχρι την οθωμανική εποχή.
Στη Λέσβο, υπάρχουν πολλά κάστρα που μαρτυρούν την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού. Ένα από αυτά είναι το Ξηρόκαστρο, που βρίσκεται σε ένα ύψωμα ανάμεσα στην Καλλονή και στα Παράκοιλα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, στο χώρο αυτό υπήρχε ο μοναστηριακός ναός της Παναγίας και ένας οικισμός που καταστράφηκε το 17ο αιώνα. Σήμερα, επάνω στο λόφο διακρίνονται ερείπια ναού και κάποιο τμήμα του κάστρου, το οποίο πρέπει να ήταν αρχαίο φρούριο με μεσαιωνικές προσθήκες αργότερα. Το κάστρο αυτό είναι λιγότερο γνωστό από τα άλλα κάστρα της Λέσβου, όπως του Μυτιλήνης, του Μόλυβου και του Σιγρίου.
Η Καλλονή , το 1445, υπέστη μια καταστροφική επίθεση από τον Μπαλτά Ογλού, έναν Οθωμανό στρατηγό. Οι περισσότεροι κάτοικοί της δεν κατάφεραν να διαφύγουν και αναγκάστηκαν να ζήσουν σε αχυρώνες. Γι' αυτό το λόγο, η πόλη άλλαξε όνομα σε Άχυρων.
Η Καλλονή έχει πλούσια ιστορία και πολιτισμό, καθώς στην περιοχή της υπήρξαν αρχαίες πόλεις, μεσαιωνικά κάστρα και μονές, καθώς και η γνωστή μάχη του Κλαπάδου το 1912, όπου οι Έλληνες νίκησαν τους Τούρκους και απελευθέρωσαν τη Λέσβο. Η Καλλονή είναι επίσης γνωστή για τη φυσική της ομορφιά, τον τουρισμό και τη γεωργία, καθώς παράγει εκλεκτά προϊόντα όπως οι σαρδέλες, το λάδι και τα λαχανικά. Στην κοινωνική πρόνοια συμβάλλει ο Σύλλογος Εστία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Σίτισης Καλλονής, που υποστηρίζει ηθικά και υλικά τους ηλικιωμένους και ευαισθητοποιεί τους νέους σε θέματα αλληλεγγύης.
Η Φίλια είναι ένα ημιορεινό χωριό στο νησί της Λέσβου, που ανήκει στο Δήμο Δυτικής Λέσβου. Έχει 653 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 312 μέτρων, 49 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα του νησιού, τη Μυτιλήνη.
Το χωριό έχει μια πλούσια ιστορία και παράδοση. Σύμφωνα με τον θρύλο, το χωριό μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση από τρία αδέλφια ή τρεις φίλους, για να γλυτώσουν από τις επιδρομές των πειρατών. Το όνομά του προέρχεται από τη λέξη φίλος.
Το χωριό διαθέτει πολλά πετρόκτιστα κτήρια, που χρονολογούνται από το 19ο αιώνα και έχουν δηλωθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Μερικά από αυτά είναι: Το Καλφαγιάννειο Γυμνάσιο, που λειτουργούσε ως σχολή για τους νέους του χωριού, και το κτίριο του αγροτικού ιατρείου, που παρείχε υγειονομική περίθαλψη στους κατοίκους.
Το χωριό είναι γνωστό για το γυναικείο αγροτουριστικό συνεταιρισμό φίλιας, που παράγει και διαθέτει χειροποίητα προϊόντα, όπως αμυγδαλωτά, γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες, ηδύποτα και ζυμαρικά. Άλλα τυπικά προϊόντα του χωριού είναι τα κατσικίσιο γάλα και τυρί, γιαούρτι και, ρυζόγαλο και λοιπά γαλακτοκομικά.
Στην πλατεία του χωριού, υπάρχει ένας πλάτανος, που προσφέρει σκιά και δροσιά στους επισκέπτες. Εκεί μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ, τη μπύρα ή το ουζό σας, και να γευτείτε τις νοστιμιές του τόπου. Το χωριό είναι ένας ιδανικός προορισμός για όσους αγαπούν τη φύση, την ιστορία και την παράδοση.
Το Οθωμανικό τέμενος είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της περιοχής. Βρίσκεται στην άκρη του χωριού κοντά στον ποταμό Τσιχράντα, ο οποίος δίνει μια όμορφη νότα στο τοπίο. Το τέμενος είναι ορθογώνιο σχήματος και διαθέτει έναν μιναρέ, που είναι ακέραιος αλλά χωρίς τη σκεπή του. Δίπλα στο τέμενος υπάρχει μια κρήνη με νερό και το Οθωμανικό σχολείο, που φιλοξενεί σήμερα τη βιβλιοθήκη του χωριού.
Στη γύρω περιοχή μπορεί κανείς να δει και άλλα ενδιαφέροντα αξιοθέατα, όπως τον Ιερό Ναό Ταξιαρχών, που χτίστηκε το 1836. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής, με τη μορφή τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής. Το εσωτερικό του ναού είναι διακοσμημένο με εκλεκτά έργα τέχνης, όπως το ξύλινο και επιζωγραφισμένο τέμπλο και τα επίχρυσα εικόνισμα.
Για τους λάτρεις της αρχαιότητας, υπάρχουν και κάποια αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή. Στις θέσεις «Γούρνες» («Ξενοτάφια») και «Σκοτεινό Βουνό» έχουν αποκαλυφθεί αρχαίοι λαξευτοί τάφοι, που μαρτυρούν τη συνέχεια της ανθρώπινης παρουσίας στη περιοχή. Στη θέση «Καστρέλλι» φαίνεται να υπήρχε ένας οικισμός και ένα οχυρό της ελληνιστικής εποχής, που πιθανώς είχε σχέση με την αρχαία πόλη της Αμφίπολης.
Όσοι αναζητούν τη θάλασσα και τον ήλιο, μπορούν να επισκεφθούν την παραλία της Τσιχράντας, που απλώνεται σε δύο χωριά, τη Φίλια και το Σκουτάρο. Η παραλία είναι μεγάλη και αμμώδης, με καθαρά νερά και υπέροχη θέα. Υπάρχει στο τμήμα της Φίλιας η σκάλα του παλιού μεταλλείου, ένα τμήμα της οποίας παραμένει αβύθιστο και φαίνεται και σήμερα. Το μεταλλείο ανήκε σε μία εταιρεία η οποία έφερνε με ένα καραβάκι το μέταλλο, το οποίο επεξεργάζονταν εκεί και κατόπιν μεταφερόταν αλλού. Στο σημερινό λιμάνι αράζουν μικρές βάρκες και καΐκια. Το παλιό λιμανάκι δεν χρησιμοποιείται σήμερα για σκάφη λόγω βάθους, χρησιμοποιείται όμως για κολύμπι και ψάρεμα καθώς αποτρέπει τα κύματα. Με δικά τους έξοδα οι κάτοικοι της Φίλιας έχουν διαμορφώσει υποδομές πλαζ.
Τέλος, για τους φίλους του αθλητισμού, υπάρχει και η ποδοσφαιρική ομάδα ΕΜΑΣ ΦΙΛΙΑΣ, που ιδρύθηκε το 1985. Η ομάδα αγωνίζεται στο γήπεδο Γεώργιος Θ. Καζάζης, που είναι αφιερωμένο στον πρώην ποδοσφαιριστή και μέγα υποστηρικτή της. Η ομάδα έχει κάνει μεγάλες επιδόσεις στις τοπικές κατηγορίες και διαθέτει φίλους και φίλες από όλη την ευρύτερη περιοχή.
Το Σκαλοχώρι είναι χωριό στην Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 542 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της Λέσβου σε απόσταση 58 χιλιομέτρων από την πόλη της Μυτιλήνης σε υψόμετρο 316 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το Σκαλοχώρι (Τοπική Κοινότητα Σκαλοχωρίου - Δημοτική Ενότητα ΚΑΛΛΟΝΗΣ), ανήκει στον δήμο ΛΕΣΒΟΥ της Περιφερειακής Ενότητας ΛΕΣΒΟΥ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Η επίσημη ονομασία είναι “το Σκαλοχώριον”. Έδρα του δήμου είναι η Μυτιλήνη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νησιών Αιγαίου Πελάγους.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Σκαλοχώρι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Σκαλοχωρίου, του πρώην Δήμου ΚΑΛΛΟΝΗΣ του Νομού ΛΕΣΒΟΥ.
Είναι ένα παραδοσιακό χωριό αμφιθεατρικά χτισμένο. Τα πετρόχτιστα σπίτια και οι λιθόστρωτοι δρόμοι το κάνουν να είναι ξεχωριστό και να μας θυμίζει χωριά της Ηπείρου.
Το Σκαλοχώρι είναι από τις ισχυρές γαλακτοκομικές περιοχές της Λέσβου. Στο παρελθόν η οικονομία του χωριού στηριζόταν στην καλλιέργεια των καπνών και στο μάζεμα των βελανιδιών που μετέπειτα πωλούσαν σε βυρσοδεψεία της Λέσβου αλλά και εκτός νησιού.
Υπάρχουν αναφορές για τις παλαιές ονομασίες όπως Αγριδιά (φορολογική οντότητα), ως Τσομλέκκιοϊ , μετέπειτα ονομάστηκε Τσουκαλοχώριον μέχρι να πάρει τη σημερινή του ονομασία Σκαλοχώρι.
Επίνειο του χωριού είναι το Καλό Λιμάνι που την καλοκαιρινή περίοδο αποτελεί έναν ωραίο προορισμό για όσους επιθυμούν να απολυόσουν ηρεμία, καθαρή θάλασσα και πολύ ψάρεμα.
Στην είσοδο του χωριού συναντάμε το εντυπωσιακό δημοτικό σχολείο που αποτελεί κόσμημα για το νησί μας. Ξεκίνησε η ανέγερσή του το 1929 με το μεράκι από τους μάστορες της περιοχής και με χρηματοδότηση από το σύλλογο ομογενών Σκαλοχωριτών της Αμερικής .
Στη συνέχεια προχωρώντας λίγο αντικρίζουμε τον μιναρέ που μας θυμίζει τις εποχές που συνυπήρχαν ειρηνικά Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Στο χωριό υπήρχαν δύο μαχαλάδες μία για την κάθε θρησκεία . Καιρός στη Λέσβο στις 9 Δεκεμβρίου το 1912.
.png "Youtube"){kind=tracking}
